Küçük Ömer, annesinin atölyesindeki masaya yayılan talaş kokusuna alışkındı. Okuldan her geldiğinde annesini su kabaklarını eline almış, minik bıçaklarla oyarken bulurdu.
Ama o gün masanın üzerinde alıştığı lambalar yoktu. Yerine avuç içi kadar minik su kabakları dizilmişti.
“Anne, bunlar çok küçük!” dedi şaşkınlıkla.
Annesi yorgun bir tebessümle,
“Bu kez anahtarlık yapıyorum oğlum,” dedi. “Penguen şekli vereceğim.”
Ömer kulağını yaklaştırıp dinledi. Minik kabaklara tıkır tıkır işlem yapılıyordu.
“Niye penguen?” diye sordu.
Anne işini bırakmadan konuştu.
“Biliyor musun, penguenler eşlerini hiç yalnız bırakmazmış. Hep yan yana dururlarmış. Belki bu anahtarlığı alanlar da sevdiklerini hatırlar.”
Ömer birden babasını düşündü. Aylar önce iş için başka bir şehre gitmişti, bir türlü dönememişti.
“Biz de babamı böyle hatırlayabiliriz, değil mi?”
Annesinin elleri bir an durdu. Gözlerinin derinliklerinde özlem parladı.
“Evet kuzum,” dedi kısık bir sesle.
O akşam anne ilk penguen anahtarlığını tamamladı. Siyah beyaz boyadı, gözlerini birer boncukla süsledi. Ömer büyülenmişti.
“Çok gerçek gibi!”
Anne gülümsedi.
“Sen iste, yarın sana özel bir tane yaparım.”
Ertesi gün pazar vardı. Anne anahtarlıkları dizip tezgâha çıktı. Hava soğuktu, insanların eli cebinde. Ama Ömer annesinin yanında durdu, gözlerini ayırmadan.
Saatler geçti, kimse yaklaşmadı. Anne umudunu kaybederken küçük bir kız geldi.
“Ne kadar bunlar?”
Anne fiyatı söyleyince kız parayı uzattı, tek bir penguen aldı. Ama giderken geri döndü:
“Annem hep yalnız kaldığını söylüyordu. Belki bu penguen ona arkadaş olur.”
Ömer’in gözleri doldu. Anne başını eğdi, dudakları titredi.
O an ikisi de anladı: bazen küçük bir anahtarlık bile bir kalbi ısıtırdı.
Akşam eve dönerken anne Ömer’in eline küçük bir paket verdi.
“Aç bakalım.”
İçinden özel bir penguen çıktı. Altına minik harflerle “Baba dönene kadar…” yazılmıştı.
Ömer penguene sarılır gibi tuttu.
Belki babası uzaktaydı, ama umut artık ellerindeydi.