Küçük Efe sabah uyanır uyanmaz annesinin atölyesine koştu. Çünkü bugün büyük gündü: annesi ilk defa su kabağından “civciv anahtarlıklar” yapıp satacaktı.
Anneden daha heyecanlı olan Efe, pijamalarıyla kapıyı açtı.
Gözleri masada dizili minik kabaklara takılınca hızla koştu:
“Vaaaay! Bunlar yumurta mı?”
Annesi gülerek,
“Yumurta olsa çoktan kırılırdı senin sesinden,” dedi.
Efe ciddi ciddi kabaklardan birini kulağına dayadı:
“Cik… cik… geliyor mu ses?”
Anne kahkaha attı.
“Senin duyman biraz zor Efe. Onlar daha kabaktan civcive dönüşmediler.”
Efe gözlerini kocaman açtı:
“Yani gerçekten civciv olacaklar mı??”
Anne, “Elbette,” diyerek fırçayı eline aldı, minik kabakları sarıya boyamaya başladı.
Bir saat sonra civcivler hazır görünüyordu. Efe sabırsızlandı:
“Şimdi satmaya gidelim!”
Pazara çıktılar. Tezgâha dizilmiş su kabağı civcivlerine aileler bakmaya başladı.
Yan taraftaki satıcı, tavuk satıyordu. Gerçek tavuklar “gıt gıt” diye bağırınca Efe kükredi:
“Anne bak! Bizimkiler onlardan daha ucuz ama daha tatlı!”
Yan taraftaki tavuklar bir anda Efe’ye saldıracak gibi kanat çırptı. Efe çığlık atarak arkasına saklandı.
Bir kadın civciv anahtarlıklardan birini aldı:
“Çok şirinmiş! Arkada ses mi var?”
Efe atladı:
“Evet teyze! Gece yalnız kalınca cik cik yapıyor.”
Anne hemen araya girdi:
“Hayır hayır, öyle bir şey yok. Bu sessiz civciv, garantili!”
Kadın kahkahalar içinde anahtarlığı aldı.
Bir başka çocuk gelince Efe pazarlamacı moduna geçti:
“Abi bu civciv yalnız gezmez. Bir tane alırsan üzülür. İkisini alırsan mutlu olurlar.”
Anne Efe’ye kaşlarını kaldırarak baktı ama çocuk iki tane satın aldı.
Akşama kadar birçok civciv satıldı. Anne şaşırmıştı.
“Efe, bugün iyi iş yaptık.”
Efe gururla somurttu:
“Ben olmasam bunlar hâlâ yumurta olurdu!”
Anne kahkaha attı.
“Sen olmasan pazarda civciv sesi eksik kalırdı.”
Eve dönerken Efe cebindeki son civcive baktı, kulağına dayadı.
Bu kez hafif bir “cik” sesi duyduğunu sandı.
“Anne, ben bir tane saklayacağım. Bu benim arkadaşım!”
Anne gülümsedi:
“Tamam, ama gece ciklerse sorumluluk sende.”
Efe korkuyla civcivi cebine sakladı.
Ve o geceden sonra ara ara annesinin atölyesinden gizemli “cik” sesleri geldi.
Ama belki efendeki hayal gücü belki de… su kabağının sihriydi!