Neriman her sabah gün ışığıyla uyanırdı. Atölyesi evin arka bahçesindeydi; küçük, sessiz ve talaş kokulu. Raflarda sıra sıra dizilmiş su kabakları, sanki sahibinin eline kavuşmayı bekler gibi dururdu.
Neriman yıllardır su kabağından lambalar yapıyordu. Her bir kabuğu oyarken, içine bir parça duygusunu, yaşadıklarını, umutlarını bırakırdı.
Ama son bir yıldır işlerine başka bir hüzün sinmişti. Çünkü kocası Ahmet’i kaybetmişti. Onunla birlikte başladıkları bu iş, şimdi bir başına sürüyordu.
Bir sabah eline eğri, çatlak bir su kabağı geçti. Normalde satmak için ayırmazdı ama o gün içi bir tuhaf oldu.
“Ahmet görse, bunu hemen düzeltirdi,” diye mırıldandı.
Çatlak yerleri incelikle oydu, boşlukları desenlerle kapattı. İçine ışığı koyduğunda, çatlaklardan sızan ışık odanın duvarlarına yayıldı.
Neriman bir an nefesi kesilir gibi oldu. Gözlerinin önüne Ahmet’le birlikte o ilk lambayı yaptıkları gece geldi.
Elleri titremeye başladı. Lambaya bakıp fısıldadı:
“Sen yokken bile ışığın sürüyor işte…”
Bir müşteri geldi. Genç bir kadın, annesine hediye almak istediğini söyledi. Raflardaki lambalara bakarken gözleri o çatlak lambaya takıldı.
“Bu satılık mı?” diye sordu.
Neriman düşündü.
“Evet,” dedi ama sesi kararsızdı.
Genç kadın lambayı eline aldı.
“Çok sıcak hissettiriyor,” dedi. “Sanki içinde bir hikâye var.”
Neriman’ın gözleri doldu.
“Evet… bir hikâyesi var,” diyebildi.
Kadın lambayı aldı ve gitti. Neriman ise yerde kalan ışık gölgelerine baktı uzun uzun.
Akşam olunca Ahmet’in eski defterini açtı. Defterin arasından, kabak kurumadan önce çizilmiş yarım kalmış bir tasarım çıktı.
Neriman gülümsedi.
“Tamam Ahmet,” dedi. “Yarına seni yeniden ışığa döndüreceğim.”
Atölyenin lambası sabaha kadar yandı. Neriman kabuğa nefes verir gibi işledi her çizgiyi.
Her oyukta hüzün azaldı, ışık çoğaldı.
Ve yeni lamba yandığında, Neriman kalbinin karanlığında bile bir umut kıvılcımı kaldığını anladı.